یادداشتهای یک خبرنگار

نگاهی به هنجارشکنی های اجتماعی  ( قسمت اول )

هر جامعه ای دارای چارچوب و قاعده ی خاصی است که خارج شدن از آن به معنای هنجار شکنی تلقی می گردد . احترام به آداب و رسوم ، احترام به قوانین ، احترام به موازین دینی و  مذهبی ، احترام به حقوق شهروندی نمونه های از هنجارهایی هستند که باید حفظ شوند .

در جامعه ی ما نیز مانند هر جامعه ی دیگر هنجارهایی وجود دارند که مسولیت حفظ و نگهداری از این هنجارها بر عهده ی مردم و مسولین جامعه است . به طور مثال رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی و یا احترام به موازین شرعی . . . هر شهروندی موظف است به قوانین راهنمایی و رانندگی احترام بگذارد و عدم توجه به این قوانین جدای از آنکه جرم محسوب می گردد یک هنجار شکنی نیز تلقی می گردد . کافی است ده درصد از اقشار جامعه به قوانین راهنمایی و رانندگی بی توجه باشند ، خواهید دید که چه بر سر شهر می آید ، چیزی که ما هر روزه درسطح کشور شاهد آن هستیم ،رشد روزافزون تلفات جاده ای و بالا رفتن آمار تصادفات .

.

ما وارث کوروش    فرزند جمشیدیم . . .  

هرگاه سخن از فرهنگ و تمدن می شود ما ایرانی ها سینه سپر می کنیم و خود را پرچمدار فرهنگ و ادب می نامیم و دلیل آن را پیشینه و سابقه ی هزاران ساله ی تمدن اسلامی و ایرانی خود می دانیم و هرگاه در جوامع بین المللی نام فرهنگ و ادب به میان می آید ما اسامی بزرگان خود همچون حافظ و سعدی و مولانا  . . . را ردیف می کنیم و به خود می بالیم که از طائفه ی این بزرگانیم . هر گاه سخن از تمدن بشری و رعایت حقوق همنوعان به میان می آید ما با افتخار نام کوروش را بر زبان می آوریم و می گوئیم اولین منشور حقوق بشر برای ما بوده ( هر چند منشور حقوق بشر کوروش سالهاست توسط انگلیسی ها از ما ربوده شده و شهامت پس گرفتنش آنرا  را هم نداریم و با کلی منت و خواهش و تمنا برای مدتی کوتاه ، چیزی را که متعلق به خودمان بود به امانت گرفتیم ) ،  هر گاه سخن از اسلام می شود ما خود را پرچمدار اسلام ناب معرفی می کنیم . . . خلاصه اینکه خدا را شکر در این موارد همیشه ما مدعی بودیم و هستیم .